Τι έμαθα από ένα κάταγμα στο πόδι.

IMG_1296

 

Πριν περίπου 2 εβδομάδες ενώ ήμουν στη δουλειά γύρισα τον αστράγαλό μου. Η αίσθηση, πέραν του πόνου ήταν σαν να απελευθερώνεις μια χορδή. Το νοιώθεις και το ακούς. Δεν πίστευα ότι ήταν κάτι περισσότερο από ένα στραμπούληγμα παρόλο τον πόνο, και συνέχισα να το πατάω για κανά δίωρο. Στάθηκα τυχερός μέσα στην ατυχία μου για δύο λόγους. Πρώτον, εκείνη τη μέρα είχε έρθει να με πάρει ο συνάδελφος να πάμε μαζί στη δουλειά πράγμα που σημαίνει ότι δεν είχα το μηχανάκι μαζί μου (αλλιώς θα είχα φύγει).  Δεύτερον, όταν φύγαμε αν δεν με είχε πιέσει να πάμε να το κοιτάξουμε θα είχα πάει σπίτι και την επόμενη μέρα ηταν Πρωτομαγιά.

Πρώτη φορα έβγαλα το παπούτσι μου στο νοσοκομείο και κατάλαβα όταν είδα το πόδι ότι κάτι πιθανόν να μην πάει καλά. Ηταν πρησμένο και μελανιασμένο. Η ακτινογραφία επιβεβαίωσε τους φόβους μου. Κάταγμα στο 5ο μετατάρσιο. Ακούω τον γιατρό να μου λέει 3 εβδομάδες γύψο και δεν μπορώ να το πιστέψω. Ήρθε και με πήρε η κοπέλα μου. Και άρχισε η διαδικασία αναμονής.

Τι έμαθα από το κάταγμα στο πόδι:

ΑΡΝΗΤΙΚΑ

  1. Είσαι πιο αργός από χελώνα.  Βασικά πιο αργός από οτιδήποτε κινείται. Και αυτό είναι εξωφρενικό. Πρέπει να σκεφτείς τις κινήσεις σου πιο πολύ και από διάρθρωση προγράμματος ασκούμενου!
  2. Οι καθημερινές ανάγκες είναι πλέον πρόκληση. Βλέπε μπάνιο. Βλέπε σκάλες. Βλέπε…με νοιώθεις νομίζω.
  3. Χάνεις χρήματα. Απο τη στιγμή που δεν μπορείς να περπατήσεις δεν μπορείς να κονομίσεις (τουλάχιστον στη δική μου δουλειά). Πρέπει να έχεις πλάνο Β.
  4. Χάνεις την αυτονομία σου. Δεν μπορείς να πας όπου θες όποτε θες. Ξέχασες κάτι; Πρέπει να περιμένεις. Πρέπει να πας κάπου; Πρέπει να περιμένεις.  Είχες κάποιο ραντεβού; Μόνο αν μπορεί κάποιος να σε πάει.
  5. Πονάς. Και σε ποιόν αρέσει ο πόνος; Αυτού του είδους τουλάχιστον. Voltaren αγάπη μου.

ΘΕΤΙΚΑ

  1. Άπλετος χρόνος να σκεφτείς. Και πολλοί θα σκεφτούν και είναι καλό αυτό; Ανάλογα πως θα διοχετέυσεις τις σκέψεις σου. Αν οι σκέψεις σου είναι του στυλ ”πόσο κακόμοιρος είμαι”  και ”κοίτα τι μου έτυχε” δεν κάνεις καλό στον εαυτό σου. Αν σκεφτείς όμως που θέλω να βρίσκομαι σε 5 χρόνια; σε 10; Τι πρέπει να κάνω γι΄αυτο; Τι βήματα (οξύμορο) πρέπει να κάνω άμεσα; Τι σχέδια; Τι λάθη έχω κάνει στον προγραμματισμό μου, στη δουλειά μου, στην προσωπική μου ζωή τον τελευταίο καιρό και πως μπορώ να τα διορθώσω; Τότε άπλετος χρόνος μπορεί να είναι πολύ καλό.
  2. Μαθαίνεις να είσαι οργανωτικός και να λειτουργείς βάση σχεδίου. Πονάς. Θες να μειώσεις τις μετακινήσεις σου στο λιγότερο δυνατό. Με πλάνο και οργάνωση είναι εφικτό. Σκέψου στο σημείο Α και Β οτιδήποτε χρειαστείς καλό είναι να είναι σε απόσταση βολής. Μετάφραση. Υπό νορμάλ συνθήκες γίνεσαι πιο αποτελεσματικός, πιο αποδοτικός και γρήγορος. Μετάφραση; Πιο πολλά σχέδια σε λιγότερο χρόνο μέσα στην ημέρα. Πιο παραγωγικός.
  3. Απλετος χρόνος για να μάθεις. Τι να μάθεις ρωτάς. Καλή ερώτηση. Μεσα στις 2 εβδομάδες περιορισμού διάβασα και ολοκλήρωσα  σε σύνολο περίπου 15 βιβλία.  Μερικά εκ των οποίων:

Arm Size and Strength: The Ultimate Guide

Therapeutic Exercise: Foundations and Techniques (Therapeutic Exercise: Foundations & Techniques) (5th edition)

Ready to Run: Unlocking Your Potential to Run Naturally

Strength and Conditioning for Young Athletes: Science and application

Periodization Training for Sports, 3E

The Charlie Francis Training System

Supertraining

Training for Speed, Agility, and Quickness-3rd Edition

Measurement of Joint Motion A Guide to Goniometry

Chiropractic Technique

Kinesiology of the Musculoskeletal System

Maitland's Peripheral Manipulation: Management of Neuromusculoskeletal Disorders - Volume 2

Όπως είχε πει και ένας κορυφαίος προπονητής: Αν θες να           ανήκεις στο 5% των καλύτερων στο επάγγελμα σου πρέπει να διαβάζεις και να μαθαίνεις ασταμάτητα. Θέματα τα οποία θα πρέπει να βάλεις στη βιβλιοθήκη σου: λειτουργική ανατομία, κινησιολογία, βιομηχανική, προπονητική. Ξέρω λίγους μάλλον ελάχιστους στον τομέα μου που το κάνουν αυτό.

Η πλειονότητα αποφοιτεί και νομίζει ότι έχει πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. Βλέπω μαθητές μου από τη σχολή που πριν κάλα καλά αποφοιτήσουν ανοίγουν σελίδες ως προπονητές. Εμμμμ..,όχι. Θέλει λίιιιιιιγη δουλειά παραπάνω.

4.  Μαθαίνεις πόσο σημαντική είναι η ισορροπία. Και η ιδιοδεκτικότητα. Το να είσαι στο ένα πόδι συνέχεια σε βάζει σε μια διαδικασία να εκτιμήσεις την ισορροπία σου. Και το σώμα στο θυμίζει. Καίγεται το πέλμα, πονάει το πόδι και συνηδητοποιείς ότι τόσο καιρό το είχες παραμελήσει. Το μπάνιο βάζει ένα παραπάνω twist στην προσπάθεια. Ισορροπείς σε μια μπανιέρα με χέρια και κορμό ενώ το ένα πόδι είναι έξω. Βάλε νερό και σαπούνι στην εξίσωση και έχεις κανονική προπόνηση.

5.  Καταλαβαίνεις πόσο επίπονη είναι η πλειομετρική στο κινητικό σύστημα.  Υπάρχουν στιγμές που απλά πρέπει να πας κάπου πιο γρήγορα. Σε πιάνει κόψιμο. Οι παταιρίτσες είναι πολυυυυυυύ αργεεεεεεές. Λύση; Κουτσό. Αρχίζεις να το κάνεις όλο και περισσότερο μέχρι που παραπονιέται το γόνατο του “καλού” ποδιού.

6.  Προπονείσαι με καινούργιους και καινοτόμους τρόπους. Ο εγκέφαλος σου αρέσκεται στο να μαθαίνει καινούργια πράγματα. Το να βάζεις το σώμα σου στη διαδικασία να μαθαίνει κάτι καινούργιο εκτός του ότι σπάει τη μονοτονία, σε κάνει καλύτερο στις νευρομυϊκές συναρμογές σου, κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα να σε κάνει καλύτερο σε αυτό που σε “απασχολεί” περισσότερο. Όμως η ανθρώπινη φύση μας κάνει να θέλουμε να επαναλαμβάνουμε αυτά στα οποία είμαστε πολύ καλοί. Βγες από την “ζώνη άνεσης” σου. Μάθε κάτι καινούργιο. Τις τελευταίες μέρες κάνω pilates. Με δυσκόλεψε και με βοήθησε πολύ περισσότερο απ’ότι περίμενα.

7.  Καλυτερεύεις τις μαγειρικές σου ικανότητες-τεχνικές. Ας υποθέσουμε ότι ξέρεις να υπολογίζεις τις θερμιδικές σου ανάγκες και να προσαρμόζεις τα μακρομόρια (πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λίπη) σου αναλόγως. Αν η ιδέα σου για το τι είναι ένα γεύμα έχει να κάνει με ένα κομμάτι βραστό στήθος κοτόπουλο γευστικό όσο μια σόλα από all star, σκέτο νερόβραστο ρύζι και λίγα αξιολύπητα λαχανικά, σε λυπάμαι. Το γεύμα σου θα πρέπει να είναι κάτι που περιμένεις να φας και όχι κάτι που τρώς από ανάγκη. Σύντομα βίντεο στο θέμα.

8.  Είναι όλοι φιλικοί!  Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είμαστε τόσο κατσούφιδες στην Ελλάδα. Περπατάς στο δρόμο, κανείς δεν χαιρετάει ούτε χαμογελάει. Αν πεις καλημέρα σε κάποιον αν είναι του αντίθετου φίλου θα σκεφτεί “μου την πέφτει” αν είναι του ίδιου “τι θέλει αυτός”. Εκτός βέβαια αν έχεις σπάσει το πόδι σου! Ξαφνικά όλοι σε κοιτάνε και χαμογελάνε! Επιτέλους! Να μια λύση.

Επίσης όπου πας ανοίγει ο δρόμος. Κάντε χώρο να περάσει, σε δημόσιες υπηρεσίες κάτσε παιδί μου μην κουράζεσαι, μπορείς να κόψεις πρώτος στην ουρά, στο σουπερμάρκετ. Καταλαβαίνεις. Σε οποιδήποτε εστιατόριο δεν θα περιμένεις για να κάτσεις.

Οποιοδήποτε συμβάν έχει την θετική και την αρνητική πλευρά του. Το θέμα είναι να μπορείς να κάνεις και να αξιοποιήσεις το καλύτερο απο αυτό που θα σου “πετάξει” η ζωή προς το μέρος σου!!

Ρίσκο:Όφελος. Αξίζει;

the_snatch_5

Βλέπω συνέχεια postάκια με φωτογραφίες και ανάλογο περιεχόμενο για το ότι το μόνo κάθισμα είναι το ολόκληρο κάθισμα (deep squat) και οτιδήποτε άλλο είναι άχρηστο, όπως και για ολυμπιακές άρσεις.

Υπάρχουν ορισμένες μικρές λεπτομέρειες στην τεχνική εκτέλεση των ολυμπιακών άρσεων που μπορούν να διαφέρουν σε ανάγκη ή σκοπιμότητα όταν συγκρίνουμε αθλητές ή ακόμα περισσότερο weekend warriors με επαγγελματίες αρσιβαρίστες. Ο αρσιβαρίστας έχει ως τελικό σκοπό να σηκώσει όσο περισσότερα κιλά μπορεί στο snatch και clean and jerk και η τεχνική θα διαμορφωθεί αναλόγως.

Ένας αθλητής όμως που χρησιμοποιεί τις ολυμπιακές άρσεις για κάποιο άλλο σπόρ, ενδιαφέρεται να αναπτύξει ορισμένα χαρακτηριστικά τα οποία θα έχουν μεταφορά εκτός γυμναστηρίου στις αθλητικές του επιδόσεις και όχι στο πόσα κιλά θα σηκώσει.

Η διαφορά είναι ότι σε έναν αθλητή πρέπει να μειώσεις τις πιθανότητες τραυματισμού τόσο μέσα στο γυμναστήριο, και ταυτόχρονα η προπονητική συνταγή  θα πρέπει να τον κάνει αλεξίσφαιρο σε τραυματισμούς στο άθλημα του.

Οπότε, το πρωτεύον είναι να εκτελέσει τις ολυμπιακές άρσεις από τις πιο ασφαλείς θέσεις και όχι ίσως από θέσεις που του επιτρέπουν να σηκώσει περισσότερα κιλά. Παράδειγμα σε ένα κάθισμα, ένας αρσιβαρίστας θα μπει  όσο πιο βαθιά γίνεται παρόλο που αυτό *μπορεί* να τον βάλει σε θέσεις όχι ιδανικές μηχανικά σε γόνατα και μέση. Είναι ένα ρίσκο όμως που αξίζει να πάρει.

Μήπως τελικά ρισκάρεις πολλά;

Μεγιστοποίηση Απόδοσης

Το να δουλεύεις με αθλητές, ειδικά με μικρούς αθλητές, έχει πολύ λίγα κοινά με το τι γνωρίζουμε ως απλό fitness.  Ένας αθλητής προπονείται (δεν ασκείται χωρίς συγκεκριμένο στόχο) για την μεγιστοποίηση του αθλήματος του.

Είναι η δουλειά του προπονητή φυσικής προετοιμασίας/δύναμης/απόδοσης να αναλύσει τις κινήσεις του σπορ καθώς και να αξιολογήσει τους αθλητές με τα ανάλογα τεστ επιδόσεων για το άθλημα  καθώς και  για πιθανά προβλήματα κινητικότητας όπως και διαρροές απόδοσης στην δύναμη και στην κίνηση.

Πλέον το μοντέλο «μακροπρόθεσμης ανάπτυξης αθλητή» (LTDM) χρησιμοποιείται το οποίο βασίζεται στην ανάπτυξη, ειδικά στη «μέγιστη ταχύτητα ύψους» (PHV) για να καθορίσει τις διάφορες μεταβλητές των προπονήσεων (δύναμη, υπερτροφία, ταχυδύναμη, ευκινησία, αντίδραση, ταχύτητα) ανάλογα με την χρονολογική και βιολογική ηλικία του νεαρού αθλητή. Ένας ταλαντούχος αθλητής πρέπει να εξασκηθεί 10,000 ώρες για να φτάσει το ελίτ επίπεδο. Αυτό σημαίνει πάνω απο 3 ώρες την ημέρα για 10 χρόνια.

Δυστυχώς οι πιο πολλοί γονείς και προπονητές έχουν ακόμα την νοοτροπία του γρήγορου αποτελέσματος. Πλέον ξέρουμε ότι αυτό δεν ισχύει. Για πληροφόρηση προς γονείς που πιθανόν φιλοδοξούν να μεγαλώσουν έναν υπεραθλητή, όταν το παιδί έχει φτάσει την ηλικία των 12-16 για αγόρια και 11-15 για κορίτσια θα έπρεπε να είναι ήδη στο 3 στάδιο προπόνησης (άθλημα, αντιστάσεις, αντίδραση κλπ).   Αυτό δεν σημαίνει ότι αν δεν έχεις αρχίσει από μικρή ηλικία είναι όλα χαμένα. Αντιθέτως δείχνει πόσο σημαντική είναι η προπόνηση φυσικής κατάστασης σε οποιοδήποτε άθλημα.

Όπως βλέπουμε τα περισσότερα παιδιά βαθμολογηθήκανε κάτω του μετρίου στα περισσότερα τέστ.

Tests

Μερικά στιγμιότυπα από κάποιες εκ των αξιολογήσεων

Και μερικές από πολλές παρατηρήσεις αξιολογήσεων:

image

Η αθλήτρια εδώ παρουσιάζει αυτό που ονομάζουμε ως “hip hike”.  Όταν αρχίσαμε προπόνηση,  μου παραπονέθηκε απο τις πρώτες κιόλας φορές κατά την εκτέλεση κοιλιακών και ραχιαίων ότι την πονούσε η μέση της και μου έδειξε τη μια πλευρά. Άτομα που παρουσιάζουν αυτό το μοτίβο κατά το μονοποδικό κάθισμα έχουν πιθανότατα υπερ-ενεργό τετράγωνο οσφυϊκό (από την πλευρά που σηκώνεται η λεκάνη ή αλλιώς από την αντίθετη του ποδιού στήριξης) όπως και τον τείνων την πλατεία περιτωνία και τον μικρό γλουτό. Ενώ πιθανόν είναι αδύναμοι ο μέσος γλουτός και οι προσαγωγοί. Η ίδια αθλήτρια στην αξιολόγηση του επιτόπιου κάθετου άλματος ενώ άρχιζε με τα πόδια παράλληλα, λίγο πριν την ανύψωση έκανε αλλαγή θέσης.

imageΕδώ η ίδια αθλήτρια παρουσιάζει το λεγόμενο “assymetric weight shift” που συνήθως οφείλεται σε πιθανούς υπερενεργούς τείνων την πλατεία περιτονία, προσαγωγούς από την πλευρά της κλίσης (εδώ στην δεξιά της πλευρά) και τον γαστροκνήμιο, δικέφαλο μηριαίο, και μέσο γλουτό της αντίθετης πλευράς. Πιθανόν προβλεπόμενοι τραυματισμοί σε δικέφαλους μηριαίους, τετρακέφαλο, καθώς και θλάση σε βουβωνική χώρα και πόνο στη μέση (όπως και παραπονείται) και στην ιερολαγόνια άρθρωση.

imageΕδώ ο αθλητής παρουσιάζει τα εξής κινητικά λάθη : 1. Φτέρνες σηκώνονται και  2. Γόνατα υπερβολικά μπροστά. Περιοχές που χρειάζονται κινητικότητα περιλαμβάνουν πρόσθια (τετρακέφαλοι, ισχύο), μέση (προσαγωγοί) καθώς και οπίσθια (γλουτοί) κινητική αλυσίδα όπως και ο αστράγαλος.

Και τέλος, μερικά στιγμιότυτα από τις πρώτες προπονήσεις των μικρών πρωταθλητών! Καλή αρχή και πάντα επιτυχίες, είστε όλοι καταπληκτικοί!!

-Η ικανότητα νοητικής επεξεργασίας είναι το μοναδικό καθοριστικό χαρακτηριστικό πρός το αθλητικό μεγαλείο.-